Stan faktyczny: Adam S. został zatrudniony w jednej ze spółek. Miejscem wykonywania pracy był zgodnie z umową adres siedziby spółki w Polsce. Jednak po krótkim czasie od podpisania umowy o pracę pracownik, po rozmowie z prezesem, wyraził zgodę na oddelegowanie go do pracy w Kaliningradzie w Rosji, w miejsce innego pracownika, który się nie sprawdził. Adam S. uznał to za awans i przejaw zaufania pracodawcy. Dnia 2 maja 2004 r. rozpoczął pracę w Rosji, która polegała na kontroli jakości produkcji i zdawaniu produkcji do magazynu. Początkowo pracownik został oddelegowany do Kaliningradu na okres miesiąca. Następnie jego pobyt tam został przedłużony na czas nieokreślony. Pracodawca opłacał pracownikowi koszty związane z wynajmem mieszkania w Rosji, jak również koszty dojazdu do zakładu pracy oraz podróży do Polski i z Polski.
Po kilku miesiącach pracy w Rosji pracownik otrzymał jednak wypowiedzenie umowy o pracę. Wówczas pracownik zażądał wypłaty diet z tytułu zagranicznych podróży służbowych. Sprawa trafiła do sądu pracy.

Uzasadnienie SN: Sąd Najwyższy nie przyznał pracownikowi żądanych diet. Podkreślił, że w omawianej sprawie pracownik uzgodnił z pracodawcą swój wyjazd do Rosji (nie zostało mu więc wydane polecenie wyjazdu służbowego). Wyjazd ten nie został też ostatecznie ograniczony terminem końcowym. Adam S. został bowiem zatrudniony w Rosji w miejsce innego pracownika na czas nieokreślony. A zatem nie można uznać, że przebywał w podróży służbowej. Między stronami doszło raczej do ustnej (dorozumianej) zmiany warunków umowy o prace w zakresie miejsca świadczenia pracy. Taka zmiana dla swej ważności nie wymaga zaś formy pisemnej. W takiej sytuacji pracownik nie miał więc prawa do diet z tytułu świadczenia pracy w Rosji.