Stan faktyczny: Tadeusz G. był zatrudniony jako elektryk w Przedsiębiorstwie "I.". Pracownik z własnej inicjatywy woził swoich kolegów w czasie wolnym od pracy na wycieczki kulturalno-oświatowe, po zakupy, na plażę itp. Używał w tym celu samochodu służbowego udostępnionego pracownikom w celach socjalnych (rekreacyjnych).
Pracownik uznał opisane wyjazdy za swój czas pracy i w związku z tym zażądał od pracodawcy zapłaty za nadgodziny.  Pracodawca stwierdził jednak, że przejazdy Tadeusza G. służbowym samochodem miały na celu wyłącznie zaspokajanie osobistych potrzeb jego oraz innych pracowników i nie wynikały z poleceń pracodawcy. Stąd też - zdaniem pracodawcy - nie było podstaw do uznania tego rodzaju czynności za pracę w nadgodzinach na rzecz przedsiębiorstwa. Sprawa trafiła do sądu pracy.

Uzasadnienie SN: SN przyznał rację pracodawcy. Stwierdził, że Tadeusz G. nie pracował jako kierowca na rzecz zatrudniającej go firmy. Należy raczej przyjąć, że pracownik dobrowolnie i grzecznościowo (nieodpłatnie) świadczył usługi kierowcy na rzecz swoich współpracowników dla zaspokojenia ich prywatnych potrzeb w czasie wolnym od pracy. Czynności te nie były objęte umową o pracę – nie należały do obowiązków pracownika. Pracodawca nie wydawał też pracownikowi w tej kwestii żadnych poleceń służbowych. Nie miało przy tym znaczenia, że pracownik używał samochodu służbowego – w ten sposób bowiem pracodawca ułatwiał pracownikom zaspokajanie ich potrzeb socjalnych. Tego typu działalności nie można więc uznać za pracę w nadgodzinach na rzecz pracodawcy