Stan faktyczny: Elżbieta M. pracowała w przedsiębiorstwie państwowym B., które zostało sprywatyzowane. Między strategicznym inwestorem a działającymi w przedsiębiorstwie związkami zawodowymi został zawarty pakiet socjalny, zgodnie z którym inwestor wpłacił na konto funduszu socjalnego przedsiębiorstwa określoną kwotę. Część z tych pieniędzy miała zostać wypłacona pracownikom przedsiębiorstwa. Jedynym kryterium podziału środków wśród pracowników miał być średni dochód przypadający na 1 członka w rodzinie.
Elżbieta M. złożyła wniosek o wypłatę tego świadczenia, ale pracodawca odmówił, powołując się na kryterium dochodowe (w ocenie zakładu pracy pracownica go nie spełniała). Wówczas pracownica odwołała się do sądu pracy, żądając wypłaty świadczenia. Twierdziła m.in., że żądane świadczenie było w rzeczywistości premią prywatyzacyjną.

Uzasadnienie SN: Sąd Najwyższy nie uwzględnił roszczenia pracownicy. Stwierdził, że świadczenie z ZFŚS, którego się domagała, miało charakter socjalny. Stąd też pracodawca miał prawo przyjąć średni dochód na 1 członka w rodzinie jako kryterium oceny sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby ubiegającej się o to świadczenie. Jest to bowiem obiektywnie czytelny i miarodajny sposób oceny zasadności ubiegania się o świadczenie z funduszu. SN podkreślił też, że środki z ZFŚŚ mogą być przeznaczane wyłączenie na działalność socjalną. Świadczenie, którego pracownica się domagała, nie mogło więc być traktowane jako premia prywatyzacyjna.