Stan faktyczny: Dariusz H. był prezesem zarządu w spółce J. W wyniku jego decyzji 23 czerwca 2006 r. pracodawca utracił kontrolę nad swoją niemiecką spółką-córką. Dnia 29 czerwca 2006 r. pracownik udzielił na ten tematy wyjaśnień radzie nadzorczej spółki J. Dnia 9 sierpnia 2006 r. pracownik został zwolniony dyscyplinarnie z powodu działania na szkodę pracodawcy. Skierował wtedy pozew do sądu pracy, twierdząc m.in., że pracodawca przekroczył miesięczny termin na wręczenie mu „dyscyplinarki”, który jego zdaniem rozpoczynał się 29 czerwca 2006 r. Sądy I i II instancji zgodziły się z pracownikiem, jednak sprawa trafiła do Sądu Najwyższego.

Uzasadnienie SN: Sąd Najwyższy nie zgodził się z wyrokiem sądów niższych instancji, że dyscyplinarne rozwiązanie umowy było spóźnione. Zaznaczył, że w toku procesu nie ustalono, jaki organ spółki J. był kompetentny do zwolnienia pracownika bez wypowiedzenia. Tymczasem 1-miesięczny termin na wręczenie „dyscyplinarki” zaczyna biec od dnia, w którym wiadomość o przewinieniu  pracownika uzyska organ (członek organu) lub osoba uprawniona do rozwiązania z nim umowy o pracę. Przy czym ta wiadomość musi być wiarygodna i sprawdzona. Zdaniem SN powiadomienie członków rady nadzorczej przez Dariusza H. o istotnych okolicznościach sprawy 29 czerwca 2006 r. nie oznacza, że już tego dnia pracodawca dysponował konkretnymi i sprawdzonymi informacjami uprawniającymi go do zastosowania „dyscyplinarki”. Otrzymana wówczas informacja wymagała bowiem weryfikacji. A zatem tego dnia 1-miesięczny termin jeszcze nie rozpoczął biegu.