Uwaga! Bezpłatny informator „Czas pracy a obniżanie kosztów zatrudnienia”. Informator możesz otrzymać już dziś. I to zupełnie BEZPŁATNIE. Wystarczy, że zapiszesz się na wybrane biuletyny e-mailowe. Na bieżąco otrzymasz e-mailem informacje, które ułatwią Ci prowadzenie spraw kadrowych i pomogą ustrzec się błędów w wykonywaniu codziennych obowiązków. Zapisz się na:
KadryOnline.pl: Orzeczenia SN: Wyrządził szkodę, ale odmawia jej naprawienia - dyscyplinarka
Wyrządził szkodę, ale odmawia jej naprawienia - dyscyplinarka
Pracownik, który z własnej winy – choćby tylko nieumyślnej – wyrządził szkodę w mieniu pracodawcy, a następnie odmawia jej naprawienia na zasadach określonych w przepisach Kodeksu pracy, może zostać przez pracodawcę zwolniony w trybie dyscyplinarnym.
Z uzasadnienia wyroku SN z 7 maja 2008 r., II PK 307/07
Stan faktyczny: Wojciech J. pracował w jednej ze spółek jako kierowca autobusu. Dnia 8 lutego 2004 r., prowadząc służbowy autobus, pracownik spowodował wypadek. W jego wyniku autobus, będący własnością pracodawcy, został uszkodzony. Koszt naprawy w wysokości 6. 616 zł pokrył w całości pracodawca. Następnie zwrócił się jednak do Wojciecha J. o zwrot tej kwoty. Pracownik odmówił, twierdząc, że wprawdzie jest winny spowodowania szkody, jednak nie była to wina umyślna.
Ostatecznie pracownikowi wręczono zwolnienie w trybie dyscyplinarnym. Jako powód rozwiązania umowy pracodawca wskazał zaś rażące naruszenie obowiązków pracowniczych, polegające na spowodowaniu kolizji, w wyniku czego uszkodzony został autobus należący do pracodawcy.
Pracownik odwołał się jednak od rozwiązania umowy do sądu pracy, uznając je za nieuzasadnione.
Uzasadnienie SN: Sąd Najwyższy nie zgodził się z pracownikiem. Stwierdził, że pracownik nie kwestionował faktu ani wysokości wyrządzonej przez siebie szkody w mieniu pracodawcy. Twierdził jedynie, że nie nastąpiło to z winy umyślnej. W związku z tym jego odmowę zrekompensowania pracodawcy powstałej szkody można potraktować jako świadome i oczywiste naruszenie jednego z podstawowych obowiązków pracowniczych, jakim jest obowiązek dbałości o dobro i mienie zakładu pracy (art. 100 § 2 pkt 4 kp). A zatem zwolnienie pracownika w trybie dyscyplinarnym było uzasadnione okolicznościami.
Gdy pracownik naruszył przepisy wewnętrzne formalnie obowiązujące u pracodawcy, które jednak w praktyce nie były ściśle przestrzegane, zastosowanie wobec niego zwolnienia w trybie dyscyplinarnym jest niedopuszczalne.
Z wyroku SN z 11 lutego 2008 r., II PK 165/07
Nie jest pracą w nadgodzinach świadczenie przez pracownika dobrowolnie w czasie wolnym od pracy, nie objętych umową o pracę usług kierowcy na rzecz współpracowników, korzystających wspólnie z nim z programu wyjazdów turystycznych, rekreacyjnych i wypoczynkowych, które ułatwiał im pracodawca udostępniając własne pojazdy samochodowe, celem bezpłatnego zaspokajania potrzeb socjalnych pracowników.
Wyrok SN z 23 stycznia 1998 r., I PKN 239/97
Zasadniczo nie jest dopuszczalne w ramach zadaniowego czasu pracy wyznaczenie osiągnięcia określonego rezultatu ekonomicznego jako elementu przeliczeniowego czasu pracy.
Wyrok SN z 15 listopada 2006 r., I PK 117/06
Pracodawca ma prawo informować podwładnego o zastrzeżeniach do sposobu wykonywania przez niego pracy i możliwych tego konsekwencjach, o ile robi to z poszanowaniem godności pracownika oraz zasad współżycia społecznego. Stres psychiczny, wywołany u pracownika taką „trudną rozmową” nie może być współprzyczyną wypadku przy pracy.
Z wyroku SN z 26 marca 2008 r., I PK 260/07
Automatyczne uznawanie, że każdy nosiciel wirusa HIV jest całkowicie niezdolny do służby w Policji na jakimkolwiek stanowisku bez względu na jego stan zdrowia, jest niezgodne z Konstytucją.
Wyrok TK z 23 listopada 2009 r., P 61/08
Możliwe jest przyjęcie średniego dochodu na członka rodziny, jako usprawiedliwionego kryterium oceny sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby ubiegającej się o przyznanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokości dopłat z funduszu świadczeń socjalnych.
Wyrok SN z 6 lutego 2008 r., II PK 156/07
Brak zatwierdzenia przez właściwy podmiot decyzji o zmianie struktury organizacyjnej pracodawcy w chwili dokonywania pracownikowi wypowiedzenia musi być potraktowany, jako brak prawnie skutecznej zmiany tej struktury, a tym samym brak rzeczywistej likwidacji stanowiska pracy.
Wyrok SN z 23 lipca 2008 r., I PK 310/07
Pracodawca jest zobowiązany nie tylko zatrudniać pracownika zgodnie z ustalonym rodzajem pracy i we właściwym miejscu, ale także w stosownym wymiarze i rozkładzie czasu pracy.
Wyrok SN z 2 czerwca 1995 r., I PR 1/95
czytaj więcej
