Stan faktyczny: Wojciech J. pracował w jednej ze spółek jako kierowca autobusu. Dnia 8 lutego 2004 r., prowadząc służbowy autobus, pracownik spowodował wypadek. W jego wyniku autobus, będący własnością pracodawcy, został uszkodzony. Koszt naprawy w wysokości 6. 616 zł pokrył w całości pracodawca. Następnie zwrócił się jednak do Wojciecha J. o zwrot tej kwoty. Pracownik odmówił, twierdząc, że wprawdzie jest winny spowodowania szkody, jednak nie była to wina umyślna.
Ostatecznie pracownikowi wręczono zwolnienie w trybie dyscyplinarnym. Jako powód rozwiązania umowy pracodawca wskazał zaś rażące naruszenie obowiązków pracowniczych, polegające na spowodowaniu kolizji, w wyniku czego uszkodzony został autobus należący do pracodawcy. 
Pracownik odwołał się jednak od rozwiązania umowy do sądu pracy, uznając je za nieuzasadnione.

Uzasadnienie SN: Sąd Najwyższy nie zgodził się z pracownikiem. Stwierdził, że pracownik nie kwestionował faktu ani wysokości wyrządzonej przez siebie szkody w mieniu pracodawcy. Twierdził jedynie, że nie nastąpiło to z winy umyślnej. W związku z tym jego odmowę zrekompensowania pracodawcy powstałej szkody można potraktować jako świadome i oczywiste naruszenie jednego z podstawowych obowiązków pracowniczych, jakim jest obowiązek dbałości o dobro i mienie zakładu pracy (art. 100 § 2 pkt 4 kp). A zatem zwolnienie pracownika w trybie dyscyplinarnym było uzasadnione okolicznościami.