Uwaga! Bezpłatny informator „Czas pracy a obniżanie kosztów zatrudnienia”. Informator możesz otrzymać już dziś. I to zupełnie BEZPŁATNIE. Wystarczy, że zapiszesz się na wybrane biuletyny e-mailowe. Na bieżąco otrzymasz e-mailem informacje, które ułatwią Ci prowadzenie spraw kadrowych i pomogą ustrzec się błędów w wykonywaniu codziennych obowiązków. Zapisz się na:
KadryOnline.pl: Prawo pracy w praktyce: Długotrwała choroba, świadczenie rehabilitacyjne i prawo do renty a możliwość dalszego zatrudniania pracownika oraz jego prawo do urlopu wypoczynkowego i świadczeń z tytułu choroby
Długotrwała choroba, świadczenie rehabilitacyjne i prawo do renty a możliwość dalszego zatrudniania pracownika oraz jego prawo do urlopu wypoczynkowego i świadczeń z tytułu choroby
Pracownica zatrudniona od 12 grudnia 2001 r. rozchorowała się poważnie w 2008 r. Wykorzystała cały okres zasiłkowy i od 26 listopada 2008 r. do 20 listopada 2009 r. pracownica przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym. Pracownica złożyła wniosek o rentę. W trakcie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego uległa wypadkowi i złamała nogę. Ze względu na długi okres zatrudnienia nie chcemy zwalniać tej pracownicy. W grudniu 2009 r. wypłaciliśmy świadczenie rehabilitacyjne za okres od 1 do 20 listopada 2009 r. Po tym czasie w związku ze wspomnianym złamaniem pracownica dostarczyła zwolnienie lekarskie obejmujące również znaczną część grudnia.
Czy za to zwolnienie po świadczeniu rehabilitacyjnym należy się pracownicy wynagrodzenie, czy może jest to jedynie nieobecność usprawiedliwiona bez prawa do wynagrodzenia? Jak potraktować dalszą nieobecność, skoro nie chcemy rozwiązywać umowy o pracę, a pracownica jest wciąż w pracy nieobecna? Jednocześnie wiemy, że pracownica dostała decyzję ZUS o przyznaniu renty. W związku z długą chorobą pracownica ma dużo urlopu. Czy możemy teraz wysłać ją na urlop wypoczynkowy i mimo otrzymania renty nie rozwiązywać umowy o pracę?
Pracownicy nie przysługują świadczenia z tytułu choroby. Nieobecność w pracy należy potraktować jako nieobecność usprawiedliwioną niepłatną. Pracodawca nie ma obowiązku rozwiązywać umowy o pracę w opisanej sytuacji. Może udzielić pracownicy urlopu wypoczynkowego, a po jego zakończeniu i otrzymaniu zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy – przyjąć pracownicę z powrotem do pracy.
1. Po wyczerpaniu okresu zasiłkowego – bez prawa do świadczeń z tytułu choroby
Jak wynika z pytania – pracownica wykorzystała w pełni okres zasiłkowy (182 dni), a także korzystała ze świadczenia rehabilitacyjnego. Po wyczerpaniu okresu zasiłkowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego pracownica nie powróciła do pracy – nie uzyskała dopuszczenia do pracy od lekarza medycyny pracy. Brak jest podstaw prawnych do wypłacania tej pracownicy wynagrodzenia za czas choroby, jak również zasiłku chorobowego w ramach nowego okresu zasiłkowego.
Nieobecność pracownicy w pracy z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim należy zatem potraktować jako nieobecność usprawiedliwioną niepłatną.
2. Urlop wypoczynkowy po chorobie – możliwy bez badania kontrolnego
Okres niezdolności do pracy z powodu choroby oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego nie wpływa na wymiar przysługującego pracownikowi urlopu wypoczynkowego. Oznacza to, że nawet jeśli pracownik nie przepracował w danym roku ani 1 dnia z tych powodów, przysługuje mu urlop wypoczynkowy w pełnym wymiarze.
Do niedawna powszechna była interpretacja, że urlopu wypoczynkowego można udzielić tylko pracownikowi zdolnemu do pracy na danym stanowisku. Jeśli zatem pracownik przed urlopem wypoczynkowym przebywał na zwolnieniu lekarskim dłużej niż przez 30 dni – pracodawca miał najpierw obowiązek skierować go na badania kontrolne i dopiero po stwierdzeniu braku przeciwwskazań do wykonywania dotychczasowej pracy mógł udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego (zaległego lub bieżącego).
Jednak Sąd Najwyższy w wyroku z 28 marca 2008 r. (sygn. II PK 214/07) orzekł, że celem kontrolnych badań lekarskich, którym ma zostać poddany pracownik po trwającej dłużej niż 30 dni chorobie jest wskazanie, że pracownik ten jest zdolny do kontynuowania pracy na danym stanowisku. Urlop wypoczynkowy zaś polega na niewykonywaniu pracy. Nie można więc uznać, że niezbędnym warunkiem rozpoczęcia urlopu jest przeprowadzenie kontrolnych badań lekarskich. Badania te są niezbędne przed dopuszczeniem do wykonywania pracy, natomiast nieprzeprowadzenie ich przed urlopem nie pozostaje w sprzeczności z istotą urlopu wypoczynkowego.
Zatem w opisanym w pytaniu przypadku nie ma przeszkód, aby udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego, ale dopiero po zakończeniu zwolnienia lekarskiego z powodu złamanej nogi.
3. Pracodawca nie ma obowiązku rozwiązywać umowy z pracownikiem długotrwale chorującym Zgodnie z art. 229 Kodeksu pracy o dopuszczeniu do pracy na dotychczasowym stanowisku, po okresie niezdolności do pracy trwającym dłużej niż 30 dni decyduje lekarz medycyny pracy podczas kontrolnych badań lekarskich. Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarza medycyny pracy stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku.
Jeżeli pracodawca chce nadal zatrudniać pracownicę, której po wyczerpaniu świadczeń chorobowych ZUS przyznał rentę – powinna ona być skierowana przez pracodawcę na badanie przez wskazanego przez lekarza medycyny pracy, który określi, czy i na jakim stanowisku pracownica może być nadal zatrudniona. Warto podkreślić, że przyznanie prawa do renty i niezdolność do pracy nie przekreśla pracy na danym lub innym stanowisku.
Jednocześnie trzeba pamiętać, że rozwiązanie umowy o pracę nie jest warunkiem podjęcia przez ZUS wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy – na wypłatę renty będzie miało natomiast wpływ wynagrodzenie pracownicy, ponieważ w przypadku przekroczenia przez rencistę określonego limitu zarobkowego – wypłata renty podlega zmniejszeniu lub nawet całkowitemu zawieszeniu.
Podstawa prawna
- art. 152, art. 1552, art. 229 § 2, § 4 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94, ze zm.), - art. 8, art. 9 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 267, ze zm.), - art. 104, art. 105 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227).
Okres wypowiedzenia umowy o pracę czasami jest tak długi, że albo pracodawcy, albo pracownikowi bądź też i jednej, i drugiej stronie może zależeć na jego skróceniu. W jaki sposób zrobić to zgodnie z obowiązującymi przepisami? Czy można skrócić okres wypowiedzenia w trakcie już biegnącego wypowiedzenia umowy? Czy zawsze jest potrzebna zgoda pracownika? Czy są sytuacje, gdy pracodawcy wolno skrócić okres wypowiedzenia samodzielnie? Czy pracownikowi należy się wówczas odszkodowanie?
Jak powinien postąpić pracodawca, gdy pracownik po przyjściu do pracy najpierw pracował kilka godzin, a później udał się do lekarza i otrzymał na ten dzień zwolnienie? Czy pracownik ma prawo domagać się od pracodawcy oddania czasu wolnego za godziny przepracowane w dniu objętym zwolnieniem lekarskim?
W jakiej maksymalnej temperaturze da się efektywnie pracować? Kiedy pracownicy mogą wystąpić do pracodawcy z wnioskiem o zainstalowanie w miejscu pracy klimatyzatora i będzie to uzasadnione żądanie?
czytaj więcej
